Advertisements

Bawat angking Kimera, ni Charles Baudelaire

salin ng “Chacun sa chimère” ni Charles Baudelaire.
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

BAWAT ANGKING KIMERA

Sa ilalim ng malawak, abuhing langit, sa maalikabok, di-maliparang uwak na kapatagang walang bagnos, walang damo, walang baging ni palumpong, nasalubong ko ang ilang tao na hukót kung maglakad.

Bawat isa sa kanila’y pasan ang malaking Kimera, na simbigat ng sako ng arina o gatong, o katumbas ng kasuotan ng kawal na Romano.

Ngunit ang nakahihindik na halimaw ay hindi basta walang saysay na pabigat; bagkus, sinasaklaw nito’t inaalipin ang tao sa pamamagitan ng malalakas, nababanat na kalamnan; kinukuyom ng malalaking kuko ang dibdib ng sinasakyan nito; at ang pambihirang ulo nito’y tumatakip sa kilay ng tao, gaya ng mga nakasisindak na helmet na ginagamit ng mga sinaunang mandirigma upang mapatindi ang hilakbot ng kanilang kaaway.

Tinanong ko ang isa sa mga lalaki, at inusisa kung saan sila patungo sa gayong anyo. Sumagot siyang wala siyang kamalay-malay sa anumang nagaganap—siya man o ang iba pang kasama; ngunit halata silang patungo kung saan, dahil hinihimok sila ng di-nakikitang pangangailangang maglakad.

May kakatwang dapat pansinin: wala ni isa sa mga manlalakbay ang nayayamot sa mabangis na halimaw na lumalaylay sa kaniyang leeg at nakadikit sa kaniyang likod; at maihahakang bahagi na iyon ng kaniyang katauhan. Lahat ng pagál at seryosong mukha ay hindi nagpapamalas ng kawalang-pag-asa. Sa lilim ng nakaririnding kisame ng kalangitan, tinahak ng kanilang mga paa ang alikabok ng lupaing tigang gaya ng kaitaasan, at tumugpa sa landas nang may anyo ng mga taong mapagtiis na isinumpang umasa nang paulit-ulit.

At lumampas sa aking tabi ang tanikala ng mga lalaki at naglaho sa ulop ng panginorin, sa pook na ang pabilog na rabaw ng planeta ay ikinukubli ang sarili mula sa mapanuring tanaw ng tao.

At sa ilang sandali pa’y ipinagpatuloy ko ang mithing unawain ang misteryong ito; ngunit namayani sa aking loob ang di-maiiwasang kawalang-pakialam, at higit akong naguluhan kaysa silang pasan-pasan ang mga nakasusubasob na Kimera.

Advertisements

Wakas ni Darna

Sumapit ang panahong nagsawa na si Darna na sagipin ang daigdig mula sa mga kuko ng lagim, at problema niya ngayon kung paano iluluwa ang mahiwagang bato. Pinilit niyang dumuwal, dumuwal na tila nagdadalang-tao, ngunit imbes na bato ang lumabas sa kaniyang bibig ay hinanakit sa kapangyarihang mula sa malayong daigdig.

Kung dalisay na puso ang tahanan ng agimat, ano’t hindi siya makabalik sa tungkod para gampanan ang tungkulin ng dalagitang may kapansanan? Labis na siyang nagpakabait, at sa oras na ito’y ibig niyang maging karaniwan, na umiibig at nasasaktan, at kumarat man ay handang magpakalugod at mabuntis upang isilang ang bagong anghel.

“Marami ka pang gagampanan, Darna!” untag sa kaniya ni Ding. Napaigtad lamang ang dilag. Naisip niyang maging supermodelo na rumarampa sa banyagang entablado, lumalakad sa di-nakikitang linya, humihinto upang mamaywang, tumititig nang erotiko’t ilahas, at habang pigil ang ngiti, ay tatalikod upang kainin ng mga kurtinang taglay ang mga sarikulay na babae ng panahon.

Lumabis ang pagsandig ng sangkatauhan kay Darna, at ang pagsandig na iyon ay waring pambihirang kapansanang dapat subaybayan ng doktor. Si Darna ang saklay, ang upuang de-gulong, ang robotikong kasangkapan ng daigdig. Bakit kailangan kong lumipad nang halos walang saplot, hinanakit niya, gayong higit na epektibo ang eroplano at raketsip? Bakit ang kasamaan ay dapat sugpuin lamang ng isang tao, gayong ang kasamaan ay maaaring matagpuan sa puso ng lahat?

Lumipad si Darna sa himpapawid.

Marahil ay dapat planuhin ang lungsod, naisip niya habang nasa ulap, at isaayos ang mga kalye. Labis na ang populasyon. Matindi ang polusyon. Mabagal ang trapiko ng mga sasakyan. Nasa bangketa ang palengke. Kulang ang mga tore ng komunikasyon. Mali ang puwesto ng mga pabrika na malapit sa mga bahayan. Mahaba ang listahan ng kaniyang mga pagbubulay-bulay nang masalubong niya sa kalangitan ang nikeladong Impakta.

“Sinasabi ko na nga bang magkikita tayo,” sambit ng Impakta. “At kung akala mo’y gagawa ako ng kasamaan ay nagkakamali ka.”

“Hindi kita pipigilin,” sagot ni Darna, “sa anumang maitim na balak mo, panyera, ha-ha-ha!”

Nagtaka ang nikeladong Impakta sa winika ng dalaga. Maaaring patibong lamang ito. Baka gapiin niya ako kapag tumalikod. Baka durugin niya ang aking pagkatao. Nalunod sa agam-agam ang halimaw, habang ibinubulong paulit-ulit ang “Nagpakabait na ako!” at hindi niya napansin si Darna na sumibad pabulusok habang kuyom nang mariin sa kaliwang kamay ang batong isinusuka ng pagkatao.