Ang Lungsod sa Laot

salin ng “La ciudad en el mar” [1845] ni Rubén Darío (na ang buong pangalan ay Félix Rubén García Sarmiento) mula sa orihinal na Espanyol.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang Lungsod sa Laot

Masdan! Nagtindig ng trono ang kamatayan, sa kakaibang lungsod na sumibol nang mag-isa at malayo sa makulimlim na kanluran, na ang mabubuti o masasama, ang mga aba at nakaririwasa, ay pawang patungo sa walang hanggang kapayapaan. May mga templo, palasyo, at tore—mga tore na binubukbok ng panahon, ngunit hindi yumayanig, na waring walang halaga sa atin. Sa paligid, lumilibot ang simoy ng paglimot na hindi pumupukaw, panatag sa ilalim ng langit, habang malungkot na humihimlay ang mga alon.

Nabigong makapaglagos ang sinag mula sa sagradong ulap tungo sa pusikit na dilim ng lungsod, ngunit ang liwanag na ibinabalik ng maputlang dagat ay sumasakop sa mga tore, nagpapaningning nang tahimik sa mga moog, pumapaloob sa mga tuktok ng simboryo, sa maharlikang palasyo, sa mga Babilonikang dingding ng mga templo, sa malungkot na pag-iisa at matagal na pagkaligta, sa matitigas na batong inukit ang yerba at bulaklak—doon sa kahanga-hangang templo na binabalot at sinasakal ng mga estrelya, biyoleta, at palumpong.

Sa ilalim ng langit, nagdadalamhati ang tahimik na tubigan. Nalilito ang mga tore at anino sa pangyayaring waring nakabitin sa hangin, yamang ang mapagmataas na tore, ang Kamatayan na malawak ang tanaw, ay pinagbubulayan ang lungsod na nasa paanan nito.

Humihikab sa maningning na tubig ang mga bukás na templo at libingang walang tanda, ngunit walang mailalantad ang mga diyamanteng mata ng bawat anito, ni ang mga bangkay na binalot ng mga palamuting alahas, na pawang hinango sa kama ng dagat. Walang kulubot ng alon ang hinagpis ko! Walang alon na magpapahiwatig na ang dayaray ay makaiiral sa malayo’t masayang karagatan; walang alon na makapagsasaad na ang simoy ay mamumuhay sa ibang laot na hindi nakasisindak ang katahimikan.

Ngunit naroon ang aking pangangatal na lumiligalig sa hangin. Nagpakilapsaw iyon sa ibaba. Lalaganap ang usapang niyanig niyon ang mga tore at pinalubog sa tahimik na alon, na waring ang mga tuktok ay nagluwal ng hungkag na liwanag sa maulop na kalawakan. Pagkaraan, titingkad na pula ang ilaw, at lilipas ang sandali nang tahimik at matamlay. At sa gitna ng mga taghoy na walang kinalaman sa kaligiran, lalapain nang ganap ang lungsod na ito at ibabaón sa dagat, ngunit magbabangon sa laksang trono, saka pagpupugayan ng Impiyerno.

Isang Tugon

  1. galing timog-kanlurang asya po ba to????

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: