Pormula ng Romansa sa Dulang Pantelebisyon

Walang pinagbago ang pormula ng romansa sa dulang pantelebisyon, lalo sa dalawang pangunahing network. Inuulit-ulit lamang sa panibagong disenyo, usapan, at artista ang lahat ng kumbensiyonal na kuwento, ngunit ang esensiya ng salaysay ay nananatiling panahon pa ng kopong-kopong.

Halimbawa, ipakikilala si A na iibig kay B, samantalang si B naman ay may kasintahan o asawang tatayo bilang C. Maaaring mabait at maganda si A ngunit dukha, at si B naman ay mayaman at makisig ngunit hindi nakatitiyak sa sarili. Si C ang magsisilbing kontrabida, dahil maaaring taksil si C kay B, at upang maganap ang pagsasama nina A at B ay kailangang maaksidente, mapatay, o magtungo sa kung saang lupalop si C.

Sa ibang pagkakataon, ang C ay maaaring magulang, propesyon, pangkat, o pangyayaring kumokontra sa katauhan o paniniwala ni A ngunit pumapanig kay B. Ang resolusyon ay maaaring maghirap si B kapag umibig kay A, habang si A naman ay yayaman o gaganda sa tulong ng D na maaaring magulang, mana, suwerte, diwata, mahika, at iba pang puwersang sobrenatural. Hahanguin ni A si B mula sa lusak at sakit—bilang ganti sa sakripisyo ni B—at sa wakas ay magpapakasal at liligaya sila habambuhay.

Nakabubuwisit na ang ganitong pormula ng pag-iibigan o romansa. Kulang na lamang ay magkandian at maglaplapan ang mga pangunahing bituin na parang sila lamang ang tao sa daigdig, habang umiiral na mamboboso ang sambayanang manonood. Hindi naman sa tutol ako sa masining na rendisyon ng erotika, subalit kung pulos basura lamang ang maihahain ng mga manunulat sa telebisyon ay isang paraan lamang ang magagawa ng mga Filipino: ang magbalik sa pagbabasa ng matitinong panitikan.

Napakababaw ng paglinang sa mga tauhan sa mga sikat na dulang pantelebisyon. Umiikot ang lahat sa marupok na pag-iibigan, na parang kulang na kulang ang babae o lalaki sa daigdig, at dapat pag-agawan ang pansin ng pangunahing bida. De-kahon ang pagpapakilala sa mga magulang, na kung hindi dominante o diktador ay dungo, dukha, at tanga. De-kahon din ang paglinang sa mga bakla o tomboy, ngunit nakalalamang ang bakla dahil halos tumayo itong payaso na mamamagitan sa dalawang pangunahing bida. Kahit ang gusot ng kuwento ay napakababaw, at ni hindi nahihipo man lamang ang pambihirang ugnayan sa lipunan, ang ugnayang pumapaksa sa lahi, kapangyarihan, kalayaan, kultura, at kahit kabansaan. Kapag inapi ang bida, ang tanging solusyon ay maghiganti at maghiganti lamang ang bida sa tulong ng kaniyang mga kaibigan.

Ang laro ng kapangyarihan sa buhay ng mga pangunahing tauhan ay mahirap versus mayaman, pangit versus maganda, mabait versus masama, ad infinitum. Hindi na ba makalalabas sa ganitong dalawahang panig ang tunggalian? Siguro. Paano kung ang kontrabida ay hindi laging bungangera, malupit, sakim, o pangit? Paano kung ang bida ay hindi laging paiiyakin, aapihin, bubugbugin, o tatangkaing gahasain? Paano kung ang daigdig ay hindi lamang paglalakad sa gilid ng baybayin nang nakayapak, pagpipiknik sa kung saang park, o pagkain sa mga eleganteng restoran? Nagiging sentimental ang romansa ng magkasintahan dahil kahit ang paghihiwalay ay sanhi ng mabababaw na katwiran, at waring himala lamang ang makalulutas sa panguyngoy ng babaeng iniwan, kung hindi man lumayas palayo sa lalaking minamahal.

Kung sumusunod lamang ang mga telenobela sa nais ng madla, siguro’y napapanahon na upang pag-aralan sa loob ng paaralan kung ano ang sikolohiya at merkado ng madlang ito. Hindi ako naniniwalang ang dulang pantelebisyon ay palaging dapat nakasentro sa romansa o kababalaghang umaabot sa masining na kabaliwan. Nagaganap lamang ito dahil ayaw o takot sumugal ng mga prodyuser o direktor o artista at magtangkang lumabas sa kahon na matagal na nilang pinagkakakitaan.

Kung pag-aaralang maigi, ang paggamit ng pormula ng romansa ay mabilis at payak na paraan ng pagkatha. Ang mga tauhan ay naipapaloob sa panahong waring estatiko at nasa vakyum, at nagpapanatili ng de-kahong kaayusan. Sabihin nang maganda ang pananaig ng mabuti laban sa masama, ngunit sa tunay na buhay ay malimit nagwawagi ang masama kaysa sa mabuti, at ang espada ay higit na makapangyarihan kompara sa pluma. Ang resulta’y nahahatak ang manonood na umiral sa daigdig ng guniguni—isang balighong guniguni na huhubog sa kaniya upang manatiling tanga, bulag, pipi, at bingi.

Advertisements

Isang Tugon

  1. suma sang-ayon ako..at salamat din sa mga info d2..naway mas dumami pa ang mag post d2 kung paano suriin ng tama ang dulang pamtelebisyon o pampelikula..

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: