Hidden Garden sa Vigan

Nagbalik kami sa Vigan noong nakaraang linggo, at nanlumo ako sa nasaksihan. Ang Vigan na natatandaan ko may 15-18 taon na ang nakalilipas ay hindi na ang Vigan ngayon, bagkus tila pira-pirasong hulagway, na malayong-malayo sa napakarikit na Vigan Album (2002) ni Esperanza B. Gatbonton at iba pang aklat pangkasaysayan ukol sa naturang lugar. Maalinsangan ang simoy Vigan; nakapapaso sa tanghali ang sinag ng araw;  at napakabilis mag-amoy sukang Iluko kapag pinawisan.

Sangkaterba ang traysikel sa Vigan, at kapag nagkasabay-sabay ang mga dambuhalang bus na panturista, bukod pa ang sari-saring magagarang sasakyan, nanaisin mo na lamang magmukmok sa Plaza Real at doon masdan ang patsada ng katedral ng San Pablo. Higit na iibigin ko ang mga karetela imbes na traysikel o motorsiklo na nakagugulat kung magpahagibis sa lansangan na parang sila lamang ang may karapatang gumamit ng daan. Samantala’y magagalang ang mga tigulang na kutsero, at batid ang kasaysayan ng kanilang lugar, at hindi ka magbabantulot na magbigay ng tip sa kanilang serbisyo.

Isa pang ikinabubuwisit ko sa Vigan ay labis na itong komersiyal, lalo sa loob ng plasa. May Jollibee, McDonald’s, Max’s Restaurant, Chowking, at kung ano-ano pang kainang hindi ko alam kung ano ang kaugnayan sa kasaysayan. Hindi ako eksperto sa preserbasyon ng mga makasaysayang pook; subalit nang makita ko ang iba’t ibang establisimyento sa plasa ng Vigan ay kumutob sa loob ko na waring binabastos ang Vigan para kumita nang malaki ang sinumang negosyanteng nasa likod niyon. Wala nang ikinaiba ang Vigan sa Santa Cruz, Maynila; at ilang taon pa’y sasapitin din ng Vigan ang kabulukan ng kamaynilaan.

Bilang protesta sa naturang mga establisimyento, naghanap kami ng ibang klaseng makakainan, at bibihira mo lamang makita. Hanggang makarating kami sa Hidden Garden sa Barangay Bulala Sentro, Lungsod Vigan.

Ang Hidden Garden ay orihinal na idinisenyo ni Francis A. Flores na isang malawak na hardin na hitik sa mga katutubong halamang ornamental, palumpong, at bonsai. May nakalaan ding kulungan para sa mga ilahás na ibon, isda, tuko o bayawak. Napakalinis ng hardin, mabango ang simoy, at maaliwalas sa paningin. May mga itinitindang kakanin, espesyal na ensaymada, latik, banga, paso, eskultura, at kung ano-ano pang abubot kaya hindi mapakali ang misis ko kung kakain ba siya o mamimili na lamang ng pasalubong.

Hindi naman kami nabigo dahil masasarap ang pagkain sa Hidden Garden. Sinigang man o sinanlaw, pinakbet o bagnet, inihaw na isda o barbekyu ay wala kang masasabi. Sa labis na kabusugan ko ay tila aabot sa lalamunan ang aking kinain, kaya umordor pa ako ng kapeng barako at nagkamot ng tiyan.

Mula sa matitigas na kahoy ang mala-dulang na hapag-kainan, na binagayan ng bangkong ipinasadya para sa mga bisita. May mga kandila sa mesa, at parang kumakain ka sa gitna ng kagubatan at sinisilbihan gaya ng mga maharlika.

Natuwa rin kami at naroon nang gabing iyon si Francis at magiliw niyang ikinuwento ang mga pangyayari sa likod ng Hidden Garden. Bukod sa pagiging negosyante nitong si Francis ay isa rin siyang landscape artist na kahanga-hanga ang pangangalaga sa kaligiran at ang kaniyang laboratoryo ay ang mismong Hidden Garden. Iniligtas ng Hidden Garden ang aming pagkadismaya sa plasa ng Vigan. At kung magbabalik man kami sa Vigan, hindi kami sa plasa kakain, bagkus sa kubling hardin ng Barangay Bulala.

Advertisements

Isang Tugon

  1. bastos pumunta kp ditoh sa vigan feeling k nmn
    akala mu mganda yang lugar muh
    bka kasing pangit muh

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: