Kaarawan (Para kay Idyanale)

Sasapit ka sa araw na ito na taglay ang pag-asam ng paslit sa kaniyang pinakaaabangang sandali. Maglalagos sa bintana ang liwayway, babatiin ka ng sinag sa noo, at ang noo mo’y kikislot tungo sa mga alaalang naglalaro sa lansangan, tumatakbo nang di-alintana ang kapahamakan, at sumusubok ng mga bagay na ipinagkakait noon ng kalangitan.

Mag-iinat ka sa iyong higaan, at madarama ng iyong kasu-kasuan ang gaan, ang gaan at ang gana na hindi mo mawari kung anong uri ng pagpapalà. Kanina’y minamasdan ka ng iyong ama, na sabik na sabik kang makita at mayakap, at tila bang ang gayong tagpo’y magbubura ng mga lahok ng diwaing sentimental sa diksiyonaryo o tesawro.

Maya-maya pa’y uusal ka ng panalangin, at iisipin ng iyong ama na maaaring humihiling ka lamang ng bagong laruan o masaganang tanghalian o mainit na pakikipagtagpo sa mga sutil na kaibigan.

Haharap ka sa iyong ama, at mula sa mga mata ng iyong ama ay masasalamin mo ang lupaing iyong tatawirin. Maaaring maluha ka habang nakangiti, ngunit pipigilin mo ang sarili. Wala kang mabibigkas sa araw na ito kundi pagmamahal, at pagmamahal sa panibagong yugto ng buhay.

2 Tugon

  1. ang ganda naman nito sir bob. –kiko

  2. nice one! your poem is good… try to see my BLOG… pareho tayo ng passion…

    http://www.anastaciojcruz.wordpress.com

    Maraming Salamat sa iyong pagtataguyod ng Sining at Kulturang Pilipino….

    Mabuhay ka!

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: